‘Na tien jaar is het ook mooi om terug te kunnen geven aan de mensen’

Jubileumjaar voor Rob Spek en New York Pizza

BERGEN OP ZOOM – Even een lekker pizza’tje eten. Wie doet het niet zo af en toe? Maar altijd zelf maken of zorgen dat je een kant-en-klare in huis hebt, is niet nog niet zo makkelijk. Gelukkig zijn er zaken zoals New York Pizza in Bergen op Zoom. Dat restaurant viert dit jaar een 15-jarige jubileum en Rob Spek viert zijn 10-jarige jubileum als franchisenemer. Dan kan een mooie actie natuurlijk niet uitblijven.

Tien jaar is een lange tijd, waarin veel kan veranderen. Dat is bij New York Pizza niet anders. “Ik werkte bij de concurrent als bedrijfsleider en kreeg de kans om als franchiser de winkel in de Steenbergsestraat over te nemen. Dat was een mooie kans om een stapje omhoog te zetten”, vertelt Rob Spek over zijn start bij de pizzaketen. ”We begonnen met negen man personeel en twee brommertjes. Dat hebben we jarenlang gedaan, maar de ruimte werd te klein.” En dus besloot Spek om in 2014 een opvallende verhuizing te maken. Weg uit het centrum en naar de Antwerpsestraatweg. “Je zou denken dat je daarmee klanten misloopt vanuit het stappen of de Vastenavend, maar dat is niet zo. Sindsdien is mijn totale verkoop verdubbeld.”

Na de verhuis ging de vraag omhoog en dat betekende dat het bedrijf moest groeien. “We hebben een enorme groei doorgemaakt. We hebben nu 52 medewerkers, drie daarvan zijn mensen waarmee ik tien jaar geleden begon. Het is leuk dat die mensen er nog altijd. Daarnaast heb ik 12 brommers, 4 elektrische fietsen en 2 auto’s om alles te bezorgen.” Maar deze aantallen gaan veranderen, want New York Pizza zet als keten steeds meer in op duurzaamheid. Op het ‘vergroenen’. “Het is de bedoeling dat de brommers een voor een vervangen worden door een elektrische fiets. Dat is een stuk beter voor het milieu.”

Ondanks de vele verandering is één ding hetzelfde gebleven. Rob is zelf veel achter de toonbank terug te vinden. “Het contact met mijn team, met de jongeren, ja dat houdt mij ook jong en fris. En voor de klanten is het ook belangrijk, zeker in Bergen op Zoom. Als mensen vragen hebben of een klacht vinden ze het prettiger om dat meteen bij de baas te doen. En daar sta ik ook voor open.”

Het gaat goed met het pizzarestaurant op de nieuwe locatie. Dat is een reden voor Rob om meer terug te geven aan de klanten en inwoners van Bergen op Zoom. “Ik heb onlangs 250 coupons voor een gratis pizza gegeven aan de voedselbank. Zo konden zij alle gezinnen twee gratis pizza’s geven. Voor die mensen was een pizza bestellen er al jaren niet bij. Dan zien hoe ze dat op prijs stellen, dat is mooi. Iets kunnen geven en de dankbaarheid daarvoor, dat kun je niet in geld uitdrukken.” Zo steunt het restaurant ook Stichting Kip en Apie, die kinderfeestjes regelen voor gezinnen die dat zelf niet kunnen betalen. “Ik heb mijn hoofd wel eens net boven water kunnen houden met het restaurant, nu gaat het goed, dan is het ook mooi om terug te kunnen geven aan de klanten en inwoners van de stad.”

Rob kon het jubileum niet zomaar voorbijgaan en dus is er een actie van 21 tot en met 30 september. “Voor 16.00 uur kost een pizza 2,99 euro en na die tijd is het 4,99 euro. Zo’n actie heb ik vier keer per jaar en dan is het hier echt tien dagen lang zweten en pezen. Maar wel geweldig hoeveel mensen daar gebruik van maken en langskomen.”

https://www.internetbode.nl/regio/bergen-op-zoom/algemeen/268546/jubileumjaar-voor-rob-en-new-york-pizza-

‘Iedereen is hier gelijk’

Ik ben Bergen: Marloes Krijnen

Marloes Krijnen voor het café in Bergen op Zoom.
Marloes Krijnen voor het café in Bergen op Zoom.

BERGEN OP ZOOM – ‘Je hoeft hier niet geboren te zijn om hier vandaan te willen komen.’ Het zijn gevleugelde woorden die ooit zijn opgetekend door de Antwerpse dichter Bert Bevers. Maar wie zijn die mensen dan die hier zo graag ‘vandaan willen komen’? In de serie ‘Ik ben Bergen’ ga ik op zoek naar het Bergs DNA. Wie woont hier, wat zijn hun verhalen en wat zijn hun dromen. Deze keer gaan we langs in misschien wel het bekendste café van Bergen, bij Marloes Krijnen.

Op de hoek van het Klein Weike en de Dubbelstraat zit een van de meest bekende kroegen van Bergen; Café Krijnen. Als er een setje regels was dat bepaalt of je wel of niet een Bergenaar bent, dan zou daar ongetwijfeld op staan dat je een keertje bij het café binnen moet zijn geweest. Een makkelijke regel, want wie is er nou nog nooit bij Krijnen geweest? “Hier zit werkelijk iedereen aan de tafels. Hoog- en laagopgeleid, letterlijk miljonairs en mensen met een uitkering. Maar hier zijn ze allemaal gelijk.”

Aan het woord is Marloes Krijnen. Al bijna 29 jaar lang runnen zij en haar man Jan het bekende café. “Wij hebben het van tante Door overgenomen op 1 januari 1990. Mijn schoonmoeder kreeg een hernia. Zij hielp tante Door, maar dat kon niet meer. Daarom zijn wij gaan helpen in het café. Dat beviel zo goed, dat wij het wel wilden overnemen.” Marloes werkte tot die tijd in de zorg. Dan achter de bar gaan werken, lijkt een grote stap. Toch ziet Marloes veel overlap tussen de twee. “Ik hou van mensen en wil ze graag helpen, het naar hun zin maken. Dat is in de zorg natuurlijk ook. Ik denk dat ik door dat werk ook goed aanvoel of het wel of niet goed gaat met de gasten. Of misschien zit dat gewoon in mijn karakter.”

Dat aanvoelen hoe het met de gasten is, vindt Marloes een van haar belangrijkste taken. “Krijnen was en is een café met een sociale functie. Wij vinden het heel belangrijk dat iedereen hier als gelijke behandeld wordt, dat iedereen in zijn waarde gelaten wordt. Of je nou nieuw bent en zo eens langskomt of hier al jarenlang iedere week zit. We zijn begaan met iedereen. Soms is dat bemoeierig en soms beschermend. Als hier bijvoorbeeld een dikke vent de kroeg in komt lopen, kan iemand makkelijk zeggen: ‘Die moet eens wat minder eten’. Maar wij kennen zijn verhaal helemaal niet, wij weten niet hoe en waarom iemand is zoals hij is. Daar zeg ik dan wat van. Ik wil zo de mensen ook een beetje opvoeden.”

Ondanks dat Marloes en Jan al bijna 30 jaar in de kroeg werken, zijn zij het nog lang niet beu. “Het werk kost veel energie. Je werkt meer uren dan dat de kroeg open is. Maar de mensen en de gezelligheid, dat levert ook weer zoveel energie op.”

Wat vind je mooi aan Bergen op Zoom?

“We hebben hier enorm veel mooie, oude panden en gezellige straatjes. Daar moeten we trots op zijn en die moeten we behouden. Je vergeet soms haast wat we hier hebben, tot toeristen je complimenten geven over de stad. Dan let je er toch weer wat meer op.”

Wat zou je willen veranderen?

“Ik zou het vrij-parkeren wel terug willen zien. Volgens mij hadden wij hier in de buurt al geen problemen met het vinden van een parkeerplek en het betalen is heel erg ‘toerisme-onvriendelijk’. Ik heb al vaker horen zeggen dat het de gemeente ook weinig oplevert, dus waarom zouden we er da niet mee stoppen?”

https://www.internetbode.nl/regio/bergen-op-zoom/rubriek/269731/ik-ben-bergen-marloes-krijnen-?redir

Ik ben Bergen: De 5 jaar burgemeesterschap van Frank Petter

‘Bergenaren houden sterk vast aan bepaalde waarden, zoals zorg voor elkaar. Dat maakt me trots’ 

5 jaar Frank Petter op Internetbode.nl
5 jaar Frank Petter op Internetbode.nl

BERGEN OP ZOOM – ‘Je hoeft hier niet geboren te zijn om hier vandaan te willen komen.’ Het zijn gevleugelde woorden die ooit zijn opgetekend door de Antwerpse dichter Bert Bevers. Iemand die deze woorden graag uitdraagt, maar ze zelf ook belichaamt is onze burgemeester; Frank Petter. 

Op 1 september 2013 begon Frank Petter als burgemeester in Bergen op Zoom. Dat betekent dat hij dit jaar zijn vijfjarig jubileum in die functie viert. Een mooi moment voor een terugblik op zijn jaren hier en de weg naar het burgemeesterschap, samen met de burgemeester zelf.

Protestantse jongen in katholiek bolwerk

Burgemeester Frank Petter is een Brabander in hart en nieren. Geboren en getogen in Breda, waar hij tot en met zijn tiende woonde. Daarna verhuisde het gezin naar Bavel. “Mijn ouders hadden daar een oude en vervallen boerderij gekocht. Ik weet nog wel dat een buurman tegen mijn vader zei: ‘Meneer moet ik de stad wel heel slecht gewoond hebben, om hier nu voor te kiezen’.”, lacht de burgemeester. Het protestantse gezin kwam daarmee midden in een katholiek bolwerk terecht. ”Ik weet nog goed dat een buurjongetje voorbijfietste en heel hard riep: ‘Petter is een ketter!” Mijn vader moest daar vreselijk om lachen. ”

De jonge Frank vond zijn draai in Bavel door de KPJ en andere clubs. Hij kwam ook in aanraking met Bergen op Zoom. “Oom Toon en tante Gonnie waren vrienden van mijn ouders. Tante Gonnie kwam uit Bergen op Zoom. Ik ben toen wel eens mee geweest om de optocht te kijken.”

School, studie en politiek

De eerste kennismaking was op jonge leeftijd daar, maar het duurde nog vele jaren voor Petter onze burgemeester werd. Hij ging in Breda naar de middelbare school, begon daarna aan een studie rechten en ging bij een studentenroeivereniging. “Eerlijk gezegd zat ik meer in een boot dan in de collegezaal.” Hij besloot dat het tijd was om goed na te denken over wat hij precies wilde doen met zijn leven. “Ik was nieuwsgierig naar mijn oorsprong en wilde graag een academische opleiding volgen, maar dat ik wilde ook met mensen werken.” Petter koos voor een studie theologie, hij was een aantal jaren predikant en promoveerde in 2002 aan de Universiteit van Groningen. Daarna werd hij directeur van het centrum voor Wetenschap en Levensbeschouwing aan de Universiteit van Tilburg. Vervolgens kwamen de eerste stappen in de politiek als lid van de Provinciale Staten van Brabant.

In die functie werd hij gewezen op een vacature in Woudrichem. “Een collega-statenlid vertelde me over het burgemeesterschap in Woudrichem. Het had eerst een hoog Swiebertjegehalte voor me, maar ik kwam erachter dat al mijn interesses terugkwamen in die functie. Werken met én voor mensen, als burgervader groepen met elkaar verbinden, maar ook wonen in een glazen huisje en een goed verhaal kunnen houden.” Hij ging ervoor en kreeg de baan.

‘Het moest zo zijn’

Terugkijkend op deze lang weg zegt Petter nu: “Het is alsof het zo had moeten zijn. Ik heb op een aantal kruispunten in mijn leven gestaan. Het is voor een mens belangrijk bedacht  te zijn op die momenten en goed na te denken over wat je wilt doen met je leven. Sommige kansen die je krijgt, moet je aangrijpen.”

Dat gold ook voor het burgemeesterschap in Woudrichem. “Als ik terugkijk op die jaren dan is dat een leerzame tijd geweest. Ik heb daar veel geleerd over samenwerken met de regio, met de raad en het collega, maar ook over contact met inwoners.” Na zeven jaar kreeg hij de kans op een nieuwe stap naar Bergen op Zoom. “Ik kende de stad en regio al. Dus toen hier de functie hier vrijkwam, dacht ik meteen: ‘Die kans moet ik pakken.’.”

Hartverwarmende steun

Dat is nu vijf jaar geleden en in die tijd heeft Petter veel meegemaakt. Een van de gebeurtenissen die veel indruk heeft gemaakt, is de Samenloop voor Hoop. “Ik kreeg de vraag of ik een speech wilde houden, omdat ik zelf te maken heb gehad met kanker. Ik heb daar ontzettend mee geworsteld. Als burgemeester vind ik dat je niet met je privéleven te koop moet lopen. Je moet enigszins afstand houden om goede beslissingen te kunnen nemen. Maar als burgervader, moet je juist wél jezelf laten zien, tussen de mensen staan.”

Petter besloot zijn verhaal te delen. “Tijdens mijn speech had ik het moeilijk met mijn emoties. Ik nam een slokje water en kreeg applaus van de mensen. Dat was ontzettend hartverwarmend. Het deed me goed, want ik weet hoe het voelt als de grond onder je wegzakt, de twijfels en de spanning bij de behandeling en de controles ieder halfjaar. De steun was geweldig en ik kon op mijn manier hen weer steunen.”

Normen, waarden en trots

In zijn tijd heeft hij ook al een aantal bestuurlijk moeilijke dossiers voor de kiezen gekregen. Deze lieten volgens Petter juist de kracht van deze gemeente zien. “Bergenaren houden sterk vast aan bepaalde waarden, zoals zorg voor elkaar. Dat zag je goed toen veel mensen bij Philip Morris zonder werk kwamen te zitten. De raad trok als één op. De manier waarop kon over gesproken worden, als die mensen maar geholpen werden. Datzelfde zag je ook bij de vluchtelingencrisis. Inwoners hadden vragen en angsten, maar eerst moeten die mensen geholpen worden.”

Normen en waarden, ze spelen een belangrijke rol in het leven van Petter.  “Waarden zijn de grote, haast onbereikbare, doelen in het leven en de normen zijn de manier om daar op aan te sturen. Deze twee samen zorgen voor saamhorigheid, betrokkenheid  en voor een samenleving waarin vrijheid geborgd is. Dat is ongelofelijk belangrijk.”

Het zevenkoppig beest

Dat belang ziet hij ook in de strijd tegen criminaliteit en ondermijning. “Criminelen zetten onze vrijheden en veiligheid onder druk. Mijn opa heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog in het verzet gezeten en zichzelf in gevaar gebracht voor onze vrijheid. Die gedachte maakt mij ontzettend strijdbaar als het gaat om de aanpak van criminaliteit. We moeten alles doen om die ondermijning tegen te gaan. Ieder succesjes op dat gebied moet gevierd worden. Ook al weten we dat we maar één van de koppen van het zevenkoppig beest hebben afgehakt.”

Een huis en een thuis

Volgend jaar heeft Petter zijn eerste termijn erop zitten. “Dan ben je als burgemeester transfervrij.” Toch hoeven Bergenaren zich niet meteen druk te maken dat Petter en zijn vrouw Elma vertrekken. “We hebben een mooi huis gevonden. Een echt thuis, in een leuke wijk dicht bij de natuur. Elma staat ook middenin de Bergse samenleving, ze heeft haar eigen contacten en voelt zich helemaal thuis. We zijn samen ambassadeurs voor onze gemeente. Kortom, we hebben het hier ontzettend naar ons zin.”

Petter hoopt dat Bergenaren hem vooral als betrokken burgervader zien. “Dat past bij me. Zit in mijn aard. Mensen  kunnen samen zoveel bereiken. Dat stralen Bergenaren ook uit. Als je ziet hoe hier creativiteit gecombineerd wordt met oude kennis en tradities, hoe de mensen elkaar helpen en naar de toekomst werken, kun je daar als burgemeester of burgervader alleen maar trots op zijn.”

https://www.internetbode.nl/regio/bergen-op-zoom/algemeen/269695/ik-ben-bergen-de-5-jaar-van-burgemeester-frank-petter-

 

Toelichting op mijn portfolio

Onder het kopje portfolio volgt, hoe kan het ook anders, mijn portfolio. Daarin staan verhalen die ik in het afgelopen half jaar heb gemaakt voor mijn verschillende opdrachtgevers. De portfolio is onderverdeeld in Online en Krant. Hieronder volgt een korte toelichting.

Krant
Ik werk al een behoorlijk lange tijd voor de Bergen op Zoomse Bode. Een huis-aan-huisblad in Bergen op Zoom. Vroeger kwam dat twee keer per week uit, inmiddels nog maar een keer. Sinds augustus van vorig jaar heb ik in die krant mijn eigen wekelijkse serie: Ik ben Bergen. Die serie heeft een vast intro en twee afsluitende vragen. U als lezers gaat ongetwijfeld merken wat die precies zijn.

Voor dit blog is het belangrijk om mijn werkwijze bij deze serie toe te lichten. Ik ben namelijk compleet vrij in wie ik wanneer en waarom interview. Het is dan ook echt mijn serie. Ik zoek de kandidaat, leg contact, bepaal een onderwerp of richting, werk het uit, ga met de persoon in kwestie in conclaaf over wat zij ervan denken, maak de foto, zet hem in het systeem en hij wordt geplaatst. Ik zal niet letterlijk de competenties erbij halen, maar er zitten er een paar in.

De teksten die ik hier plaats, zijn niet de uiteindelijk verschenen verhalen, maar mijn eigen eerste versies. Dat komt omdat ik een tekst schrijf aan de richtlijn van 620 woorden, maar dat past niet altijd perfect in de beschikbare ruimte in de krant. Dus moet er nog geschaafd worden aan de tekst. Ik zal ook links onderaan de losse artikelen toevoegen naar het online eindresultaat (de verhalen worden naast in de krant ook online gepubliceerd).

In het verleden, en recentelijk weer, schrijf ik meer voor deze krant dan alleen deze human-interest serie. Ik lever ook een advertorial aan. Daarmee wil ik laten zien dat ik ook in staat ben om financieel belangrijke artikelen voor een krant te maken en eventueel breder inzetbaar ben in de communicatie dan alleen de journalistiek.

Online
Ik werk nu bijna drie jaar voor het Brabants Dagblad op de onlineredactie. Eerder dit jaar werd die redactie samengevoegd met de onlineredacties van BN DeStem en het Eindhovens Dagblad. In die periode heb ik een groot aantal artikelen geschreven over hard nieuws en ‘zachter’ nieuws. Daar haal ik een aantal voorbeelden van aan. Daar zitten researschstukken en cijfermatige verhalen, maar ook human-interest en hard nieuws. Zo divers mogelijk.

Deze zijn online verschenen en door de tijd heen meermaals aangepast, ook op taal. Iets wat voor het afstuderen niet is toegestaan. Daarom neem ik de eerste versies van de verhalen mee. Oftewel, zoals ik ze zelf in het online publicatiesysteem heb gezet en dus voordat andere onlineredacteuren zaken hebben aangepast of opgemerkt.

Ook hier zal ik onderaan de artikelen een link toevoegen naar het verhaal op de site.

Reflectief onderzoek naar rampenfotografie en verantwoording

Op het moment van afstuderen zal ik ongeveer drie jaar op de onlineredactie van het Brabant Dagblad werkzaam zijn. Een mooie plek om te werken en een zeer goede leerschool. Maar ook na drie jaar kunnen dingen nog mis gaan. Dat was voor mij het startpunt voor een onderzoek naar het gebruik van informatie van rampenfotografen.

Het resultaat van dat onderzoek vindt u hieronder, maar de weg er naartoe wil ik ook graag omschrijven.

Alleman_Thijmen_242591_ReflectiefOnderzoek_Ephorus

Het onderwerp rampenfotografie kwam bij me op door te vroeg gebracht nieuws. Dat verhaal is één op één terug te lezen in het onderzoek zelf en zal ik daarom hier ook niet herhalen. Destijds wist ik alleen nog niet waar ik met het onderzoek naartoe wilde. Ik begon heel breed met hoe werken rampenfotografen, wat me door Roy Mevissen werd afgeraden. Hij stuurde meer aan op onderzoek naar het gebruik van foto’s uit oorlogsgebied en hoe moeilijk het is om wat je ziet en hoort te verifiëren. Dat is op zich een zeer interessant onderwerp, maar vond het te ver van mij af staan.

Na nog een week piekeren besloot ik contact op te nemen met Jan-Hein de Gruijter en zoveel mogelijk collega’s en vrienden in de journalistiek. Ik legde hen allen het onderwerp voor, zo breed als het was, en liet ze reageren op wat zij dachten en graag wilden weten. Het was meneer De Gruijter die uiteindelijk zei: ‘Ga nou eens rustig zitten en denk goed na over wat jij wil weten. Waarom blijft dit onderwerp zo bij je hangen? Waarom ben je er enthousiast over?’

Daarop was het antwoord eigenlijk verrassend makkelijk. Ik werk veel met rampenfotografen, heb met sommigen van hen ook een persoonlijke band. In het verleden werkte ik de weekenddiensten voor BD vanuit huis. Dan kon je op niemand terugvallen dan de fotograaf voor informatie. Je leert elkaar vertrouwen en samen te werken. Maar zoals gezegd, het ging ook wel eens mis. Hoe kan dat dan als je elkaar zo vertrouwt en allebei zegt secuur te werken? Zo was het idee voor mijn onderzoek geboren.

Daarbij heb ik een aantal keuzes moeten maken in verband met beschikbare tijd en uit angst om het te groot te maken. U als lezers gaat ongetwijfeld opmerken dat andere redacties niet benaderd zijn voor hun input. Dat komt omdat ik ervoor gekozen heb om het heel dicht bij mezelf te houden. Waar werk ik en hoe gaat het daar? Vandaar dat ik me daartoe beperkt heb. Dan zouden jullie nog kunnen vragen waarom mijn collega’s verder niet aan het woord kwamen. Goede vraag. Dat had nog gekund, maar zij onderstreepten in gesprekken de gedachten en vragen die ik had. Dat zou ik kunnen toevoegen, maar heb ervoor gekozen om het onderzoek heel persoonlijk te houden en dus vanuit mijn ervaringen en gedachten op te schrijven.

Dan komt natuurlijk de vraag waar de fotografen zelf zijn in dit onderzoek. Ik heb voor ik een specifiek onderwerp had, alle fotografen van de Online Zuid benaderd met de vraag of zij wilden helpen. Helaas kreeg ik maar van een handjevol fotografen de toezegging dat ze mee wilden werken. Dat werd nog erger toen ik met één van hen een persoonlijk gesprek heb gehad als startpunt voor het onderzoek. Andere fotografen haakten af daardoor.

Wat ik al wel wist, maar niet hoe erg het was, is dat rampenfotografie een slangenkuil is. Ze willen niet samenwerken, hebben strijd over gebied, over werkwijze, eigenlijk alles. Toch heb ik van enkele van hen korte reacties gekregen voor het onderzoek en deze staan er ook in. Die reacties en het uitgebreide gesprek zitten misschien niet in zijn geheel in het onderzoek, maar zijn wel belangrijk geweest voor mijn blik op de zaken.

Verder leg ik in het onderzoek nog uit waarom burgerfotografie geen groot aangehaald onderwerp is en waarom het belang van ‘pitchen’ in minimale vorm is meegenomen.

Hopelijk heb ik hiermee al een aantal vragen die jullie kunnen hebben, ondervangen. Waar nodig zal ik natuurlijk tijdens mijn presentatie nog meer toelichting geven.